Auteurs Grecs en grec.

Πρόλαβα κι έφτασα πριν από σένα

Πρόλαβα κι έφτασα πριν από σένα,
στο σπίτι σου υποθέτω, βρεγμένος
και στάζει λίγο ηλεκτρονικό νεράκι
από την οθόνη που με βλέπεις
καλωδιωμένο συναίσθημα και βραχυκυκλωμένο.
Ταξίδεψε το βαρύτατό μου βάρος,
σώμα δεμένο μ' αλυσίδες χόρεψε στον αέρα,
ποιήματα πυρηνικά εξερράγησαν.
Συνοψίζω: πνίγομαι σε συναίσθημα.
Μόνο να μη μου ζητάς ούτε να σ' αγκαλιάζω.
Μια πιθανή συνέχεια.
Χίλια μέτρα το λεπτό. Έτρεξα.
Χίλιους κτύπους το αίμα μου. Χτύπησε.
Μετά έσκασε στο λεπτό. Το αίμα μου.
Χύθηκε πολύ και λύγισα. Στα γόνατα. Κάτω.
Έπεσα. Έπεσα σκήνωμα.
Θα είναι το σώμα μου νιώθω.
Το αδειανό στο λεπτό.
Πόσο αστείο αυτό. Αστείο σώμα αδειανό.
Με πόση χάρη χόρεψε
σώμα δεμένο μ’ αλυσίδες
μέσα στην αγκαλιά σου, μαζί σου.
Τώρα κουφάρι κρεμασμένο. Πόσο αστείο αυτό.
Αστείο σώμα αδειανό. Κατακόκκινο. Πώς έγινε;
Με φιλιά, με αγκαλιά, με χάδια.
Αλκοόλη βέβηλη. Μου κόπηκε η ανάσα.
Μου κόπηκε εντελώς η ανάσα. Ποιος με ζήτησε;
Ποιος έξυσε το κόκκινο από την ξύλινή μου εικόνα.
Ποιος γονάτισε μέσα στην πήλινη ψυχή μου;
Ποιος κλαίει από τ’ αδύναμά μου μάτια;
Μετά.
Πώς στροβιλίζονται εντός μου οι αναθυμιάσεις του μυαλού του;
Πώς βράζει το αλκοόλ μέσα στο μυαλό μου;
Πάλι από την αρχή.
Ποιος δάγκωσε τη ζωή μου;
Ποιος έφτυσε το καλό μου ποίημα;
Ποιος έκαψε τη γλώσσα μου σε κάμινο με τρία φουγάρα; Ποιος ξέχασε το γκάζι ανοιχτό μέσα στο μικρό μυαλό μου;
Μετά. Αστείο μετά.
Πάλι από την αρχή.
Ποιος προσευχήθηκε Πέμπτη βράδυ.
Ρωτά ο φίλος μου Παρασκευή.
Πώς χάλασε το βλέμμα σου.
Ποιο δαίμονα αντίκρισες, ποιο θάνατο γεύτηκες το βράδυ; Θυμώνω. Τον Εωσφόρο λέω.
Άγγελος είναι κι έχει μαύρες φτερούγες χίλια μέτρα.
Χίλια μέτρα το λεπτό.
Φαντάσου σε τι ταξίδι μακρινό βρεθήκαμε αγκαλιασμένοι αυτός κι εγώ.
Τον είδα που με ζήτησε από μακριά.
Τον είδα που με φίλησε από κοντά.
Χίλια φιλιά στο λεπτό. Πόσο κοντά. Μετά μακριά. Ταξίδεψε πολύ μακριά.
Μετά. Αστείο μετά.
Πολύ μακριά. Χίλια μακριά. Και είναι αδειανός.
Το λέω πάλι. Αδειανός.
Κλαίω γι’ αυτό. Κλαίω χίλιες φορές αδειανός.
Και πάλι από την αρχή. Είναι αδειανός.
Το φωνάζει χίλιες φορές.
Δεν είναι ο έρωτας που φτεροκοπά.
Δεν είναι ο ποιητής του κόσμου.
Δεν είναι ο ένας Θεός.
Δεν είναι στο κλάμα μου αυτός.
Δεν είναι στην κλίνη μου το παιδί που νανούρισα το βράδυ.
Δεν είναι αυτός που ζήτησε το αίμα μου, μόνο αυτό.
Που ζήτησε τη σάρκα μου, μόνο αυτή.
Που ζήτησε το σάλιο μου, μόνο αυτό.
Μετά.
Πώς τα φοβάται όλα αυτά.
Το φωνάζει πολύ. Το ύψος πολύ. Εμένα πιο πολύ.
Πιο μετά.
Τώρα κλείνω τις θύρες όλες που άνοιγα.
Που μάτωνα.
Κλείνω τα λόγια μου.
Κλείνω σ’ ένα κουτάκι κόκκινο ό,τι προλάβω.
Κλαίω πολύ. Χίλια πολύ στη στιγμή.
Κλείνω στο στόμα μου μέσα δέκα ποτήρια αλκοόλ κι άλλα δέκα λόγια.
Ωραία. Πολύ.
Τα σφράγισα χίλιες φορές. Ορίστε λοιπόν. Τελείωσε.

 

Georgos Panayotidis